التهاب روزهای انتظارم را....

خاموشی شبهای بی قراریم را...

و آوای غمناک مرغ عشقم را....

 پس با تمام وجودت ناله هایم را بشنو و به خاطر بسپار

لحظه های پریشانم را با یاد کبوتر هایی که شعر پرواز سر می دهند،

نجوایی نیلی می بخشم.

با خاطره روزهای رویش گل های وصلت

گفتی:((وقتی میایم که آسمان صاف باشد تا محبتم را بر تو ببارانم، 

وقتی میایم که غروب دریا ساکت  باشد 
                                                         
تا عشق طوفانی ام را هدیه قدومت سازم.))

هنوز هم آسمان آبی است و غروب دریا غرق در سکوت....

 گفتی عشق از تبار باران است وکبوتران عاشق هم خیس از بارانند

 گفتي وقتی میایی که سرود بهار را نرگسان مست بخوانند ....

وقتی که یاس های سپید حدیث طراوت را بر برگ هایش بنویسند

گفتي وقتی می ایی که بی کرانگی دریا غرق در سکوت باشد...

وقتی که درس زندگی را از باد آموخته باشی

و محبت را از لبخند، صداقت را از گل سرخ و راز را از گل شب بو...

 به احساس وصالمان سوگند همه را آموخته ام

گفتي:((گل نرگس را بپرستیم که نوید بخش بهار است،

بهار را مقدس بداریم که سمبل وصال است

وصال را دوست بداریم که مظهر پاکی است

و پاکی را عزیز بشماریم که آرمان کبوتر  است

پس تو ای مفهوم نیکویی آسمان!

تو ای معنای زندگی!

و ای رنگین کمان آرزو! بیا...!

پس از آن همه ثانیه ها ،دقیقه ها، روزها

و سال های انتظارو سکوت بازگرد....

 بیا تا بر روی خواب خاک،بر روی آب

،بر روی پر پرندگان و بر روی رواق موج بنویسم 

بنویسم که زندگی همرنگ کوچه باغ های آیینه است

                       محبت همزاد پرواز است                             

و فراق همان انفجار پی در پی حباب است

بنویسم که نوازش از تبار گونه های خیس است  
هنوز هم در کنار دروازه ی شهر بی قراری هایم،منتظر آمدنت هستم

تو گل نرگس بهارم بودی،هستی و خواهی ماند .